မိသားစု

မိသားစုဆိုတာ

တစ္ေယာက္ကီးကို တစ္ေယာက္လိုက္ညိွေပးရတဲ့့

သံစံုတီး၀ိုင္းတစ္ခု

အေမက အေစာၾကီး ထမင္းထေၾကာ္ရင္

အစ္ကိုက  ဆိုင္ခင္းတယ္

ကြ်န္ေတာ္က စားပြဲထိုး။

ကံၾကမၼာက တီးတဲ့အတိုင္း

မိသားစုေတြအကုန္လံုးလိုက္ ကၾကရတယ္

ဘ၀က ဘာကိုမွအလကားမရတဲ့အတြက္

ေန႔တိုးနဲ႔ ျပန္ေပးရတယ္

အိမ္လခ၊ မီးဖိုး၊ေရဖိုး စသည္ျဖင့္။

တစ္ေယာက္က ဆန္ေဆးရင္

တစ္ေယာက္က မီးေမႊးတယ္

ထမင္း၀ုိင္းမွာ လက္ဆံုၾကရတာေလာက္ ေကာင္းတဲ့ဟင္း
မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းမွာစိုစိုေျပေျပမရွိဘူး။

တက္မရွိရင္ လက္ထိုးေလွာ္မယ္

ငါတို႔အတြက္ ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ဆိုတာ

အၾကာၾကီးမဟုတ္ဘူး

ေႏြဘယ္နွစ္ခု မုိးဘယ္နွစ္ခု ေဆာင္းဘယ္နွစ္ခု

ငါတို႔ရဲ့ ရာသီဥတုဟာ မိသားစုဆိုတဲ့ မီးလင္းဖိုေလးနဲ႔

အျမဲေႏြးတယ္ ။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ။

သတိရျခင္းဟာ အျပာေရာင္ပန္းေလး ျဖစ္တယ္ဆိုပါစို႔

မျမင္ရတဲ့ ၾကိဳးစေလး
စိတ္ကူးနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ည္ေနမိ
ျပဳတ္က်သြားတဲ့ ေန႔သစ္ထဲ
အျပာေရာင္ပန္းေတြ ပြင့္ေနလိုက္ပံုမ်ား
ေဖြးေဖြးလႈပ္ ။

နံနက္ ၃း၄၂ နာရီ ။
၇၊ ၀၁၊ ၂၀၁၂ ။

တိုးတိတ္ရင္

ခုတ္မပစ္လိုက္ပါနဲ႔ကြယ္
ညြတ္ကိုင္းက်လာတဲ့
သံေယာဇဥ္ အခက္အလက္ေတြကို ။

ဒီရင္ကို လႈပ္ခတ္ေစတဲ့
ဆည္းလည္းသံဟာ
အခ်စ္ဆိုတဲ့ ငွက္ကေလး ရယ္ပါ ။

စိုးရိမ္မႈတစ္ဝက္နဲ႔
မလံုတဲ့ အမိုး၊ အကာနဲ႔
အၿမဲပဲ ဥေပကၡာမိုးသားေတြကို စိုးရြံ႕ေနခဲ့ရတယ္ ။

၁၀း၅၃
၂၀၊ ၆၊ ၂၀၁၁။

အေရြ႕

စိတ္ တစ္ခ်က္
ေတာင္ပံအခတ္မွာ 
မိုင္ေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာ ။

အငံု႔စိတ္

လိႈင္းက ကမ္းေျခဆီ ေျပးအေဆာင့္
ရင္ထဲ အလြမ္းက်ကြဲသံမ်ား ဆူညံလွ
တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ေလွာ္လိုက္ခတ္လိုက္
အခ်စ္ပန္းေလွကေလး ျမစ္ကမ္းနေဘးဆီ
စိတ္အညွိဳ႕တစ္ခ်က္မွာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ႏြမ္းလွ်
ညရဲ့ ပုရပိုက္ထဲ ေခါက္သိမ္းထားမိေသာ အိမ္မက္မ်ား
တစိမ္းဆန္လြန္း လွတယ္
စကားလံုးေတြ အစည္းမေျပေသးမီ
ျမံဳေနတဲ့ အသက္ထဲ ထပ္တိုးခ်ည္ေနွာင္မိ
သတိရျခင္းဟာ တေရႊ႕ေရႊ႕နဲ႔ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာခဲ့
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ား တင္ေဆာင္ထားေသာ နံနက္ခင္းဆီ ။

၁၃၊ ဧျပီ ၂၀၁၁
၀၁း၁၀ နာရီ ။