• ဂ်လုန္း

    ဂ်လုန္းက သံေယာဇဥ္ကင္းတယ္ ဂ်လုန္းမွာ အပူအပင္မရွိဘူး ဂ်လုန္းဟာ ဘ၀ကို ေစာက္နက္နက္ထိေရာက္ေအာင္ တူးခဲ့ဖူးတဲ့တြင္းတူးသမား ဂ်လုန္းဟာ ဂုန္နီအိတ္ထက္ေႏြးတဲ့ ေစာင္မ်ိဳးနဲ႔ ေဆာင္းတြင္းတစ္တြင္းကိုျဖတ္သန္းခ်င္သူ ဂ်လုန္းဟာ အုန္းသီးထဲကေရကို ဘယ္သူထည့္သြားလဲဆိုတာသိခ်င္တဲ့သူ [...]

  • ကြ်န္ေတာ္ၾကဲခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ပန္းမ်ား

    အရင္ဘ၀ကလက္က်န္ ဒီဘ၀အတြက္ ခ်စ္တတ္တဲ့နွလံုးသားတစ္ခုနဲ႔ သူ႔ရဲ့ပုံတူတစ္ခု ထည့္ေပးလိုက္တယ္ သ႔ူကို ရွာေတြ႔တဲ့အခါ ဓါတ္ပံုထဲကလူဟာ သူမဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း [...]

  • ေကာင္းကင္ၾကီးက၀ွက္ထားတဲ့ ကိုယ့္ၾကယ္

    တစ္ေန႔တစ္ခါျပန္အသစ္လုပ္ရတဲ့မ်က္နွာနဲ႔ ေရဆံုးေရဖ်ား ေမးေလးေထာက္ေထာက္ ၾကည့္ရတာ အေမာ ဘယ္မွာမ်ားလင္းလက္ေနတာပါလိမ့္ ကိုယ့္ၾကယ္ ေလးလံၾကီးမားတဲ့အရာမ်ားရဲ့ ၀န္နဲ႔ မၾကာခဏ အပိခံထားရတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ ေႏွးေကြးေလးလံလြန္းလွရဲ့ [...]

  • ေလသလပ္ခံခဲ့တဲ့ညေန

    ျမစ္ကမ္းနေဘးမွာ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုထိုင္ၾကည့္ရတဲ့အရသာ အေတြးဟာ တိပ္ေခြတစ္ေခြလို ေက်ာ္ခ်င္တဲ့ေနရာကိုေက်ာ္ ရစ္ခ်င္တဲ့ေနရာကိုျပန္ရစ္လို႔ရတယ္ ေလသလပ္ခံခဲ့တဲ့ညေန။ [...]

  • ေရာက္ရာအရပ္ကလွည့္ျပန္ခဲ့ပါ

    ခပ္ထူထူ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားနဲ႔ ျမန္မာဆန္ဆန္လွတယ္လို႔ မၾကာခဏကြ်န္ေတာ္ ေျပာဖူးခဲ့တဲ့ ပါးျပင္ေပၚ အနမ္းပြင့္ေတြ လြင့္ဖူးတာဆိုလို႔ တိတ္တခိုး နဲ႔စိတ္ကူးယဥ္မႈခပ္ပါးပါးပါပဲ ဒါထက္ပိုျပီး ရိုးသားမႈကို တန္ဖိုးထားပါတယ္[...]

Sunday, 2 September 2007

ကြ်န္ေတာ့္အဘိဓါန္

ဘာေၾကာင့္မို႔
ကြ်န္ေတာ့္္ၾကမွ
မေတာ္တဆ ၾကရတာလဲ
အႏႈတ္အသိမ္း
အရမ္းျမန္တယ္။

မရည္ရြယ္ပဲ
ေစာ္ကဲမင္းျဖစ္ဆိုေပမယ့္
ရည္ရြယ္တိုင္းလဲ
လြဲတတ္တာခ်ည္းပဲ ။

တိုက္စားခံရတာျခင္းအတူတူ
ကြ်န္ေတာ္အတြက္ကေတာ့
လဲရင္ျပန္ထ ၊ အဲဒါဘဝပဲ ။

အေရျပားေအာ္သံ

ေ၀ဒနာနဲ႔ခ်က္လုပ္တဲ့

ဒဏ္ရာရ အလြမ္းေတြမွာ

အပိုဆိုတာမပါဘူးေလ

ငါဆိုလိုခ်င္တာက အဲဒါပါပဲ …

ပြင့္ဖတ္ေတြျခံ့ရံျပီး

လွခ်င္တိုင္းလွေနတဲ့

ပန္းတစ္ပြင့္အတြက္

အနားသတ္တစ္ခုရဖို႔ ရင္ေလးတယ္..

ေရွ႕ဆက္တိုးမယ္လို႔

ျပင္လိုက္တိုင္း

ငါ့ေျခေထာက္ေတြ ေသေသသြားၾကတာ

ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး

ခက္တာက

ဘယ္သူကိုမဆို ခြင့္လႊတ္တတ္ေနေတာ့

အဲဒီလိုရက္ေတြမ်ိဳးမွာ

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မြန္းက်ပ္ေနေတာ့တာပဲ ။ ။


ေတြးမိသမွ် ခ်ေရးၾကည့္ျခင္း

ေျပာရမယ့္ အေၾကာင္းက
ၾကက္ဥအစရွာမရသလိုနဲ႔
ေ၀လီေ၀လင္းအထိ တစ္ေယာက္တည္း ညဥ့္နက္
တကယ္က
ကၽႊန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ခုန္ခုန္ခ်ေနတာ …
စိတ္နဲ႔သရုပ္ေဖာ္ေနတဲ့
မေ၀းေသးတဲ့ အတိတ္မွာ
မေၾကေသးတဲ့ အေၾကြးက
ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္
ေရာက္ေရာက္လာတတ္တာ ဆိုးတယ္…
ဒီမွာလည္း အဆင္ေျပပါတယ္
အေမေနေကာင္းရဲ႕လား
အိမ္မွာေရာ အဆင္ေျပပါ့မလား …
ဘယ္လိုအေတြးနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့
ကြ်န္ေတာ္ဦးေခါင္းလည္း
တစ္ေန႔တစ္ေန႔
မေရရာမွု႔ ေတြၾကားမွာပဲ
တ၀ဲလည္ေနတယ္ဗ်ာ ။ ။

ရင္ညိဳးပန္း

ပူမယ္မွန္းသိရက္

၀င္တိုးမိခဲ့တဲ့

ငါ့ရဲ႕ေတာင္ပံေတြကို

ရုိက္မခ်ိဳးရက္ဘူး ။

ေအးစက္စက္နဲ႔

အရသာကင္းမဲ့တဲ့

အလြမ္းေတြကိုပဲ

ျမိန္ေရယွက္ေရ ငါစားသံုးခဲ့ပါတယ္ ။

ဘယ္ဇကာနဲ႔ စစ္ခ်ရမလဲ

ၾကင္နာမွု႔အားက

တအားနာက်င္တယ္ ။

စူးရွတဲ့ ရနံ႔နဲ႔တင္

ဒဏ္ရာေတြ ေပ်ာက္ကင္းသြားမယ္ဆိုရင္

အဲဒီပန္း

အခုပဲ ပြင့္လိုက္ပါ ။ ။

( 4.6.06 )

ရာဟုမေလး

ရာဟုမေလးေရ…
ဖုန္းဆိုးေျမ လယ္ယာေတာကို
ဘယ္လိုအစြမ္းနဲ႔ထြန္ယက္လိုက္တာလဲ
ပန္းေတြအနွံ႔ပဲ
ရနံ႔နဲ႔တင္ မူးေမ့သြားတယ္
အၾကင္နာ ဆိုတာ
၀ယ္တိုင္းလည္းမေရာင္း
ေတာင္းတိုင္းလည္းမရ
တကယ္တမ္းက်ေတာ့
မ်က္လံုးထဲ ပိုးေကာင္၀င္သလိုပဲ
အခံရခက္တယ္
အဘိဓါန္လွန္ေလွာလို႔ မရဘူး ။
ရာဟုမေလးေရ…
ငါ့အေၾကာင္းငါ ေကာင္းေကာင္းမဖတ္တတ္ခင္မွာပဲ
ငါ့ရဲ႕သင္ခန္းစာမွာ နင့္နာမည္ပါလာတယ္
ခက္လိုက္တဲ့ပုစၦာ
အခုထိကို အေျဖရွာမရဘူး
နင့္ရယ္သံေအာက္က ခဏေလာက္လြတ္ေျမာက္ခ်င္တာ
ငါ့ေတးသြားနဲ႔ငါ အေျပးျပိဳင္ေနရတာေမာလို႔
အေတြးဆိုတာကေတာ့
ပုန္းစရာကိုေနရာမရွိေတာ့ဘူး
တစ္ခါတစ္ေလ
ရင္ထဲမွာ တေစၦေျခာက္တာခံရတယ္
ရဟတ္စီးရသလိုပဲ ေအးကနဲ စိမ့္ကနဲ
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္
ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔
ေရငတ္ေနတတ္တယ္ ။
ရာဟုမေလးေရ ….
ေရာ႔ - အဲဒါ ငါ့ရဲ႕ေလွာ္တတ္
အဲဒါ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက ကဗ်ာ
အဲဒါ ငါ့ရဲ႕၀တ္ရုံလြာ
နင့္ရဲ႕လက္နဲ႕သာ ပြတ္သတ္လိုက္ပါ ။ ။

23.5.2006
Tuestay Day

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Copyright 2007-2012. Tint Htoo Shwe

Copyright 2007-2012. Tint Htoo Shwe