ကြ်န္ေတာ့္အဘိဓါန္
ဘာေၾကာင့္မို႔
ကြ်န္ေတာ့္္ၾကမွ
မေတာ္တဆ ၾကရတာလဲ
အႏႈတ္အသိမ္း
အရမ္းျမန္တယ္။
မရည္ရြယ္ပဲ
ေစာ္ကဲမင္းျဖစ္ဆိုေပမယ့္
ရည္ရြယ္တိုင္းလဲ
လြဲတတ္တာခ်ည္းပဲ ။
တိုက္စားခံရတာျခင္းအတူတူ
ကြ်န္ေတာ္အတြက္ကေတာ့
လဲရင္ျပန္ထ ၊ အဲဒါဘဝပဲ ။
ဂ်လုန္းက သံေယာဇဥ္ကင္းတယ္ ဂ်လုန္းမွာ အပူအပင္မရွိဘူး ဂ်လုန္းဟာ ဘ၀ကို ေစာက္နက္နက္ထိေရာက္ေအာင္ တူးခဲ့ဖူးတဲ့တြင္းတူးသမား ဂ်လုန္းဟာ ဂုန္နီအိတ္ထက္ေႏြးတဲ့ ေစာင္မ်ိဳးနဲ႔ ေဆာင္းတြင္းတစ္တြင္းကိုျဖတ္သန္းခ်င္သူ ဂ်လုန္းဟာ အုန္းသီးထဲကေရကို ဘယ္သူထည့္သြားလဲဆိုတာသိခ်င္တဲ့သူ [...]
အရင္ဘ၀ကလက္က်န္ ဒီဘ၀အတြက္ ခ်စ္တတ္တဲ့နွလံုးသားတစ္ခုနဲ႔ သူ႔ရဲ့ပုံတူတစ္ခု ထည့္ေပးလိုက္တယ္ သ႔ူကို ရွာေတြ႔တဲ့အခါ ဓါတ္ပံုထဲကလူဟာ သူမဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း [...]
တစ္ေန႔တစ္ခါျပန္အသစ္လုပ္ရတဲ့မ်က္နွာနဲ႔ ေရဆံုးေရဖ်ား ေမးေလးေထာက္ေထာက္ ၾကည့္ရတာ အေမာ ဘယ္မွာမ်ားလင္းလက္ေနတာပါလိမ့္ ကိုယ့္ၾကယ္ ေလးလံၾကီးမားတဲ့အရာမ်ားရဲ့ ၀န္နဲ႔ မၾကာခဏ အပိခံထားရတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ ေႏွးေကြးေလးလံလြန္းလွရဲ့ [...]
ျမစ္ကမ္းနေဘးမွာ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုထိုင္ၾကည့္ရတဲ့အရသာ အေတြးဟာ တိပ္ေခြတစ္ေခြလို ေက်ာ္ခ်င္တဲ့ေနရာကိုေက်ာ္ ရစ္ခ်င္တဲ့ေနရာကိုျပန္ရစ္လို႔ရတယ္ ေလသလပ္ခံခဲ့တဲ့ညေန။ [...]
ခပ္ထူထူ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားနဲ႔ ျမန္မာဆန္ဆန္လွတယ္လို႔ မၾကာခဏကြ်န္ေတာ္ ေျပာဖူးခဲ့တဲ့ ပါးျပင္ေပၚ အနမ္းပြင့္ေတြ လြင့္ဖူးတာဆိုလို႔ တိတ္တခိုး နဲ႔စိတ္ကူးယဥ္မႈခပ္ပါးပါးပါပဲ ဒါထက္ပိုျပီး ရိုးသားမႈကို တန္ဖိုးထားပါတယ္[...]
ဘာေၾကာင့္မို႔
ကြ်န္ေတာ့္္ၾကမွ
မေတာ္တဆ ၾကရတာလဲ
အႏႈတ္အသိမ္း
အရမ္းျမန္တယ္။
မရည္ရြယ္ပဲ
ေစာ္ကဲမင္းျဖစ္ဆိုေပမယ့္
ရည္ရြယ္တိုင္းလဲ
လြဲတတ္တာခ်ည္းပဲ ။
တိုက္စားခံရတာျခင္းအတူတူ
ကြ်န္ေတာ္အတြက္ကေတာ့
လဲရင္ျပန္ထ ၊ အဲဒါဘဝပဲ ။
Posted by တင့္ထူးေရႊ at 02:57 1 comments
Labels: ကဗ်ာ
ေ၀ဒနာနဲ႔ခ်က္လုပ္တဲ့
ဒဏ္ရာရ အလြမ္းေတြမွာ
အပိုဆိုတာမပါဘူးေလ
ငါဆိုလိုခ်င္တာက အဲဒါပါပဲ …
ပြင့္ဖတ္ေတြျခံ့ရံျပီး
လွခ်င္တိုင္းလွေနတဲ့
ပန္းတစ္ပြင့္အတြက္
အနားသတ္တစ္ခုရဖို႔ ရင္ေလးတယ္..
ေရွ႕ဆက္တိုးမယ္လို႔
ျပင္လိုက္တိုင္း
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ ေသေသသြားၾကတာ
ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး
ခက္တာက
ဘယ္သူကိုမဆို ခြင့္လႊတ္တတ္ေနေတာ့
အဲဒီလိုရက္ေတြမ်ိဳးမွာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မြန္းက်ပ္ေနေတာ့တာပဲ ။ ။
Posted by တင့္ထူးေရႊ at 02:33 0 comments
Labels: ကဗ်ာ
Posted by တင့္ထူးေရႊ at 02:29 2 comments
Labels: ကဗ်ာ
ပူမယ္မွန္းသိရက္
၀င္တိုးမိခဲ့တဲ့
ငါ့ရဲ႕ေတာင္ပံေတြကို
ရုိက္မခ်ိဳးရက္ဘူး ။
ေအးစက္စက္နဲ႔
အရသာကင္းမဲ့တဲ့
အလြမ္းေတြကိုပဲ
ျမိန္ေရယွက္ေရ ငါစားသံုးခဲ့ပါတယ္ ။
ဘယ္ဇကာနဲ႔ စစ္ခ်ရမလဲ
ၾကင္နာမွု႔အားက
တအားနာက်င္တယ္ ။
စူးရွတဲ့ ရနံ႔နဲ႔တင္
ဒဏ္ရာေတြ ေပ်ာက္ကင္းသြားမယ္ဆိုရင္
အဲဒီပန္း
အခုပဲ ပြင့္လိုက္ပါ ။ ။
( 4.6.06 )
Posted by တင့္ထူးေရႊ at 02:25 0 comments
Labels: ကဗ်ာ
Posted by တင့္ထူးေရႊ at 02:22 1 comments
Labels: ကဗ်ာ