သူ႔ကဗ်ာေတြဟာ သူ႔နံေဘးမွာ ေဆာင္ဓားတစ္လက္လို ျမဲျမံေနခဲ့ ၂၃ ရာသီ ..

သူ႔ကဗ်ာေတြဟာ သူ႔နံေဘးမွာ ေဆာင္ဓားတစ္လက္လို ၿမဲၿမံေနခဲ႔ ၂၃ ရာသီ.. ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
ေခတ္ရဲ႕ဟန္ပန္ကို
တကိုယ္ေတာ္ ထုဆစ္ပံုေဖာ္ခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
ႏွစ္ကာလရဲ႕ ယိမ္းယိုင္ယိုယြင္းမႈကို
တကိုယ္ေတာ္ တည့္မတ္ထိန္းသိမ္းခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
ေပၚပင္လိုက္မႈရဲ႕ ျငင္းခုန္သံေတြကို
တကိုယ္ေတာ္ ကင္းလြတ္႐ိုး႐ွင္းစြာေနထိုင္ခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
အလံေထာင္ဆရာတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းႀကံဳးသြင္းမႈေတြကို
တကိုယ္ေတာ္ လွလွပပႀကီး႐ုန္းထြက္ခဲ႔
၂၃ ရာသီ ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
အမဲလိုက္သမားတို႔ရဲ႕ အႏုပညာယုန္ျဖဴေလးကို
တကိုယ္ေတာ္ သန္သန္စြမ္းစြမ္းေမြးျမဴခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
ေငြစေၾကးစတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတစ္ပတ္ႏြမ္းေလးကို
တကိုယ္ေတာ္ ပိုက္ေထြးယုယျဖဴစင္ေစခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
နာမည္အတုအစစ္တို႔ရဲ႕ သရဲလက္တံအ႐ွည္ႀကီးေတြကို
တကိုယ္ေတာ္ ႐ိုက္ခ်ိဳးျဖတ္ေတာက္ပစ္ခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
သံေယာဇဥ္ေ႐ႊသားတို႔ရဲ႕ ႏူးညံ့က်ယ္ျပန္႔မႈကို
တကိုယ္ေတာ္ ကဗ်ာျဒပ္စင္ကသိုဏ္း႐ႈခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
နယ္နိမိတ္ကင္းမဲ႔ျခင္းရဲ႕ စာနာနားလည္မႈကို
တကိုယ္ေတာ္ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္က်င့္သံုးခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
ဟန္ေနဟန္ထားအသီးသီးတို႔ရဲ႕ မာယာသုတ္လိမ္းညႊတ္ကြင္းေထာင္ေခ်ာက္ေတြကို
တကိုယ္ေတာ္ လွီးျဖတ္သတ္ပုတ္ခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
အေပါစားတံဆိပ္ကပ္မႈတို႔ရဲ႕ ပူးတံုခြာတံု႐ွိဟန္ကို
တကိုယ္ေတာ္ ေပါ႔ပါးၾကည္သာစြာတုန္႔ျပန္ႏိုင္ခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ငါတို႔လွ်ာေပၚက ထြန္ေရးျခစ္ေၾကာင္းမွာ
ငါ႔သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာဟာ
႐ိုးဂုဏ္႐ိုးျဒပ္တို႔ရဲ႕ သိပ္သည္းဆအနက္အဓိပၸါယ္ကို
တကိုယ္ေတာ္ ပြားမ်ားဆည္းပူးခဲ႔
၂၃ ရာသီ... ...

ဒီလိုနဲ႔..
သူ႔ကဗ်ာေတြဟာ သူ႔နံေဘးမွာ ေဆာင္ဓားတစ္လက္လို ၿမဲၿမံေနခဲ႔
၂၃ ရာသီ.. ...။

ညိမ္းညိဳ

ပင္လယ္မွာ လိွဳင္းမူးခဲ့သူ

ပင္လယ္မွာ လိွဳင္းမူးခဲ့သူ

ေရစီးေၾကာင္းအတိုင္း
ပင္လယ္မွာ လိွဳင္းမူးခဲ့သူပါ
တကူးတက
ပန္းေတြခူးခူးျပီး
ဘယ္သူမွမသိေအာင္
စာအုပ္ၾကားထဲ ညွပ္သိမ္းထားတယ္
သူ႔အတြက္ ။

အျမဲဆိုေနက် ဒီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာ
ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့
ဟင္းတစ္ခြက္
ဂီတအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း မသိတဲ့ကြ်န္ေတာ္
သူ႔ပံုရိပ္ေတြ က ေတးေရးဆရာ တျဖစ္လဲ
အသက္သြင္းလား သြင္းရဲ့ ။

သူဘာပဲေျပာလိုက္ေျပာလိုက္
ေနာက္တစ္ေန႔့ကဗ်ာထဲ
သူ႔အသံေတြ ပါလာေတာ့တာပဲ
ကြ်န္ေတာ္ကလဲ ကြ်န္ေတာ္
သူ႔ကိုယ္ေပၚ ေမွ်ာ့တစ္ေကာင္တြယ္ရင္ေတာင္
အညိွဳးတစ္ၾကီးနဲ႔ ရက္စက္လိုက္ရမွ
ေက်နပ္တတ္တဲ့ေကာင္ ။

ကံၾကမၼာကိုသာ လဘ္သိပ္ထိုးလို႔ရခဲ့ရင္
မ်က္ႏွာသာေပး ဆံုႏိုင္ေရးအတြက္္
အၾကိမ္ၾကိမ္ လဘ္သိပ္ထိုးမယ္ဆိုတဲ့
ကြ်န္ေတာ္ဟာ
ေရစီးေၾကာင္းအတိုင္း
ပင္လယ္မွာ လိွဳင္းမူးခဲ့သူေပါ့ ။ ။

ေန႔ထဲ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ဖြင့္လိုက္တယ္

ေန႔ထဲ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ဖြင့္လိုက္တယ္


တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ရွင္သန္မႈ႔ဆိုတာၾကီးကိုက
ေပါင္းအိုးထဲ ထည့္ေပါင္းခံထားရသလို ။

ဘယ္ကပဲစလိုက္ စလိုက္
ေလာကၾကီးကကြာဆိုတာနဲ႔ပဲ
သံေတြလို အရည္က်ိဳ ပံုသြင္းေတာ့တာပဲ ။

အျမတ္မလိုခ်င္ပါဘူးဆိုရင္ေတာ့
ေစ်းစကားမေျပာပါနဲ႔
ညေနခင္းေလာင္းကစား၀ိုင္းထဲမွာ
ေလာဘ ေတြပံုပံုျပီး ေလွာ္ခတ္ေနၾကပံုမ်ား
ဒီတစ္ခါေနာက္ဆံုးပါပဲဆိုတဲ့ၾကံဳး၀ါးသံေတြနဲ႔ပဲ ။

ဇန္န၀ါရီမွ ဒီဇင္ဘာအတိုင္း
ေႏြ ၊ မိုး ၊ ေဆာင္း
ရာသီဥတု
အခ်ိန္နဲ႔ ေနရာ
အရြယ္သံုးပါး
ငိုသံနဲ႔စ ၊ ငိုသံနဲ႔ဆံုး
ေလာကမွာ အျမဲဆံုးအရာဟာ
မတည္ျမဲျခင္းဆိုတာကို
အဲဒီအထဲကပဲ ရွာေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္ ။ ။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူမ(၃)

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သူမ(၃)

သူမရဲ့ ျဖစ္တည္မူက
သမရိုးက် ရွင္သန္မွု႔
ကြ်န္ေတာ့္ျဖစ္တည္မွု႔ ကို
တစ္၀က္တိတိ ၀င္လုတယ္။

နွလံုးသားျခင္းထိခတ္လိုက္မိတဲ့အခါ
အခ်စ္ဆိုတဲ့ပန္းတစ္ပြင့္ ပြင့္အာတယ္
ပံုသ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနျခင္းအေပၚ
သူမနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ အခ်စ္က ထပ္တူနီးပါး တူညီတယ္ ။

ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္
ကြ်န္ေတာ့္မွာ အသက္ကယ္ေဆးမရွိေတာ့ဘူး
ဖုတ္ပူမီးတိုက္
ခ်ဥ္္ျခင္းတတ္အလြမ္းနဲ႔ဲ
အေစာဆံုးမနက္မွာ ေနာက္အက်ဆံုး အိပ္ရာ၀င္ျဖစ္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ အိပ္ရာ၀င္ေနာက္က်ျခင္းဟာ
ဆက္သြယ္မႈ႔ဧရိယာအတြင္းမွာ
သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ
ဖုန္းလိုင္းပူးေနျခင္းျဖစ္တယ္ ။ ။

ဘယ္သူေျပာလဲ ...ကဗ်ာဆိုတာ မိုးက်ေရႊကိုယ္

ဘယ္သူေျပာလဲ … ကဗ်ာဆိုတာ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္

အသည္းႏွလံုးမွာ ကၽြဲပုခံုးထေအာင္
တစက္စက္ေပါင္းခံၿပီးမွ က်လာတဲ႕အရည္
ဘယ္သူေျပာလဲ … ကဗ်ာဆိုတာ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ … …

အိပ္ငိုက္ေနတဲ႕ ကဗ်ာက်မ္းၾကီးကေျပာတယ္
ငါနမ္းခဲ႕တဲ႕ ပန္းခက္ေတြထဲ
ရနံ႕သင္းဆဲ ေဆာင္းေတြသာျပင္းႏြဲ႕
ညွင္းသြဲ႕သြဲ႕ ဗ်ပ္ေစာင္းသံဟာ
မရဏလက္တို႔ရဲ႕ အႏုပညာျပကြက္ျဖစ္တယ္ … …

ကဗ်ာဆိုတာ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္တဲ႕
သူတို႔ေျပာၾကတာေပါ႔
အႏုပညာဆိုတာကေရာ အပြင့္မဲ႔ပန္းလား
ငါတို႔နမ္းခဲ႕တဲ႕ ကဗ်ာေတြကေတာ့
မာယာမဲ႔ပန္းတိုင္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္
… လာ … … လွမ္းစို႕ … …

ပုဂၢိဳလ္စြဲေနသမွ်
တို႔ေတြမ်က္စိမြဲေနမယ္ပ
ကဗ်ာရဲ႕ ရင္ခတ္သံဟာ ခံစားခ်က္ရဲ႕ မ်ဥ္းၿပိဳင္
အလင္းၿပိဳင္က်ရင္ တို႔ပိုင္တဲ႕ ဆံုခ်က္တိုင္း
ကမၻာတစ္သက္ ၀င္းလက္ေတာက္ပေနရမယ္ဆိုတာ … ယံု … …

ဘယ္သူေျပာလဲ
ကဗ်ာဆိုတာ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္
ကဗ်ာဟာ သက္မဲ႔ ျဒပ္မဲ႔ ဗီတာမင္အျပည့္နဲ႔ ၿခံထြက္သီးႏွံမ်ားျဖစ္ရဲ႕ …
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ပ်ိဳးႏုတ္ျခင္းမွာ
စိမ္းစိုသန္မာလာျခင္းလည္း ျဖစ္ရဲ႕ … …

အာ႐ုဏ္တက္လင္းၾကက္တြန္သံရဲ႕ ကနဦးမွာ
တစ္မနက္စာအတြက္
ႏိုးတ၀က္အိပ္ပ်က္ညေတြထုဆစ္
ရင္ဘတ္အငွားခ်ခံရသူ
တစ္ကၽြန္းစံ ရာဇ၀တ္ေကာင္လည္း ျဖစ္ရဲ႕ … …

အလြမ္းေတြေ၀လို႕ အနမ္းေတြ ေသြရတဲ႔အထဲ
ငါတို႔ရင္ဘတ္ေတြ ႏြမ္းေႂကြရမတဲ႕လား
မေသခ်ာပါဘူးကြယ္ …
ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္းျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္
ကိုယ့္ရင္ေငြ႕ကိုယ္ ပါးပါးေလးလံႈခ်င္ေနတဲ႕ေကာင္ေတြပါ …

ေဟာဒီမွာကြယ္ …
ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ေတြကို ခ်ခင္းထားတယ္ …
အေသြးအေရာင္မဲ႔တဲ႔ေလထုထဲမွာ
မင္းတို႔ရဲ႕ သစၥာေတြနဲ႕အတူ
လိုက္ဖမ္းလိုက္ၾကေပါ႔ … …

မၿပံဳးဘူးလို႕ေနလိုက္တာ
ျဒပ္စင္ခ်င္းေတြ႕လို႕
ဒီကေန႕ …
ငါတို႔ဓါတ္ျပဳလိုက္ၾကတယ္ … …

မေတြ႕ ၾကေတာ့ဘူးလို႔ပါပဲ
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ဘ၀လံုးေတြ႔ခဲ႔ၾက
ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာၾကေလနဲ႕
ကဗ်ာဆိုတာ
… “ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ ” … …

( တည္ညိမ္းကို + ChIroN + တင့္ထူးေ႐ႊ + ၿဖိဳးငယ္ + မွ်ားျပာ + ညိမ္းညိဳ )